ข้อดีและข้อเสียของระบบกันสะเทือนแบบต่างๆ
ในกระบวนการดูรถและซื้อรถเรามักจะเห็นเช่น McPherson ปีกนกคู่ มัลติลิงค์ ดับเบิลลิงค์ โฟร์ลิงค์ ทอร์ชั่นบีม เทรลลิ่งอาร์ม พ่วงข้าง และระบบกันสะเทือนหน้าและหลังอื่นๆ คำศัพท์แบบมืออาชีพเหล่านี้ทำให้เวียนหัวเมื่อต้องดู บางคนก็เพิกเฉย อันที่จริง ระบบกันสะเทือนของรถเป็นข้อมูลอ้างอิงที่สำคัญอย่างยิ่งในการเลือกรถ เป็นตัวกำหนดความมั่นคง ความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของรถ เป็นหนึ่งในองค์ประกอบสำคัญของรถ
การวิเคราะห์โดยละเอียดเกี่ยวกับข้อดีและข้อเสียของรูปแบบการระงับต่างๆ
กล่าวอย่างง่าย ๆ ระบบกันสะเทือนหมายถึงระบบรองรับทั้งหมดซึ่งประกอบด้วยสปริงระหว่างตัวถังกับยาง และจุดเชื่อมต่อระหว่างโช้คอัพกับเฟรม หน้าที่ของระบบกันกระเทือนคือการรองรับร่างกายและปรับปรุงความรู้สึกในการขับขี่และการขี่ เพราะการใช้ระบบกันสะเทือนแบบต่างๆ จะทำให้ผู้ขับขี่และผู้โดยสารรู้สึกแตกต่างกันเมื่อรถวิ่ง
ปัจจุบัน ผู้ผลิตส่วนใหญ่โฆษณาว่าการควบคุมของพวกเขาดีเพียงใดและความสะดวกสบายในการขับขี่เพียงใด ไม่ว่าพวกเขาจะประกอบระบบกันสะเทือนแบบใดในรุ่นต่างๆ ก็ตาม การโฆษณาชวนเชื่อประเภทนี้ยังทำให้ผู้ขับขี่เข้าใจผิดในระดับหนึ่ง และมีเหตุผลบางประการ อุบัติเหตุที่เกิดจากการสูญเสียการควบคุมรถ โดยทั่วไป ระบบกันสะเทือนของรถยนต์แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ระบบกันสะเทือนแบบไม่อิสระและระบบกันสะเทือนแบบอิสระ เนื่องจากผู้คนมีความต้องการที่สูงขึ้นเรื่อยๆ สำหรับการควบคุมรถและความสบายในการขับขี่ของรถ ระบบกันสะเทือนแบบไม่อิสระจึงค่อยๆ ถูกขจัดออกไป
คำนิยาม:
1. ระบบกันสะเทือนแบบไม่อิสระ
ลักษณะโครงสร้างของระบบกันสะเทือนแบบไม่อิสระคือล้อทั้งสองข้างเชื่อมต่อกันด้วยเฟรมรวม และล้อพร้อมกับเพลาจะถูกแขวนไว้ใต้เฟรมหรือตัวรถผ่านระบบกันสะเทือนแบบยืดหยุ่น ระบบกันสะเทือนแบบไม่อิสระมีข้อดีของโครงสร้างที่เรียบง่าย ต้นทุนต่ำ ความแข็งแรงสูง บำรุงรักษาง่าย และการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในการจัดตำแหน่งล้อหน้าระหว่างการขับขี่ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความสบายที่ต่ำและความเสถียรในการควบคุม รถจึงไม่ได้ใช้งานในรถยนต์สมัยใหม่อีกต่อไป ส่วนใหญ่ใช้ในรถบรรทุกและรถโดยสาร
